Wolkenastronaut

 

Zaterdag was ik te gast bij radio Noord Holland. In het programma ‘Bijlage’ mocht ik vertellen over mijn boek Luchtcowboy. Dat doe ik graag, vertellen over mijn boek Luchtcowboy.Het mocht wel een kwartier lang. Het voelde als een minuut, maar dat schijnt normaal te zijn als je iets met een heel hart doet.
Voor me, op tafel, stond een schaal koekjes mij toe te grijnzen. Pas na de opname zou ik er van nemen, het is niet gepast in de microfoon te kraken wanneer je nog maar een debutant bent.
Er waren nog drie gasten. Een toneelregisseur en haar hoofdrolspeler. Zij spraken over hun voorstelling in een Haarlems theater. En er was een jongen die zich ‘Musician – Songwriter – Filmmaker’ noemt. Dat vertelde tenminste zijn kaartje. In het programma noemden ze hem hun ‘huismuzikant’. Hij zou een lied zingen dat hij nog maar juist had geschreven. De tekst stond op een dubbelgevouwen kladje. Blauwe letters, dansend over dun, bleek papier.
Toen hij begon te spelen dwaalden mijn gedachten af. Had ik in het vijftien minuten durende gesprek Luchtcowboy recht gedaan? Er is mij veel aan gelegen dat het boek gelezen wordt. Niet om mij, maar om het verhaal. Om de bijzondere levenscowboy over wie het gaat. Twijfel kan heel misselijkmakend zijn. Ik duwde de schaal koekjes uit het zicht.
Het refrein van het lied schudde me wakker.
Niets is toch fijner dan te zweven
Achter de wolken ligt het goud
Als ik op deze voet blijf leven
Dan word ik later astronaut
Na de opnamen verlieten we de studio. De schaal koekjes bleef onaangeroerd. Mijn misselijkheid was verdwenen, maar mijn lichaam was al gevoed met iets zoeters. Iedere twijfel was verdwenen. De rest van de dag was ik een zwevende wolkenastronaut.
(tekst lied: Laurens Joensen)