24-uur eskimo’s

Ik ken een raar verhaal. Dat vertelt dat er gebieden in de wereld zijn waar het doorlopend donker is. Of doorlopend licht, dat kan ook. Er schijnen daar mensen te wonen. Eskimo’s, stel ik me dan zo voor. Het hele gegeven komt me wat ongeloofwaardig voor, maar ik vind het te spannend om het waarheidsgehalte ervan te onderzoeken. Liever fantaseer ik over hoe die eskimo’s dan leven.
Natuurmensen leven naar het licht. Als dat voortdurend aan- of uitstaat, moet een eskimo zelf bepalen hoe laat hij gaat vissen. In de versie die ik gehoord (gelezen? gezien?) heb, bleken de sneeuwbewoners er nogal uiteenlopende bio-ritmes op na te houden. Na jaren zonder klok te hebben geleefd, waren de waak- en slaapuren zo verschoven dat van een collectief ritme geen sprak meer was.
Ik vroeg me af wat voor gevolgen dat zou kunnen hebben in de eskimoleefgemeenschap. Kinderen die hun vader uitsluitend slapend kennen, sledehonden die doorlopend uit werken moeten, een ontregelde visstand omdat er gedurende 24 uur maar raak gehengeld wordt.
Ik denk er vaak over na. Ik hoef maar een foto van ijs te zien of ik denk aan mijn 24-uur eskimo’s. Het beeld van de Amerikaanse onderzeeër die op de Noordpoolzee door het ijs is gebroken, riep nieuwe vragen op. Er van uitgaande dat die duikboot geen 12 uur boven het ijs is gebleven, is er een deel van de eskimo’s die de opduik van het zwarte monster gemist heeft. Toen zij wakker werden, zagen ze enkel een zwart, langgerekt gat waar eerst nog wit ijs was. Hoe verklaarden ze dat?
Wellicht is er een lollige eskimo uit het andere waak-ritme langer opgebleven om de slapers te vertellen over wat er gebeurd is. Dat er een reuze vogel uit de hemel viel die dwars door het ijs zakte en rechtstreeks naar de bodem zonk. Of zoiets. Dat is het leuke aan non-simultane ritmes: je  kunt elkaar nog van alles wijsmaken.