Geruststellend idioot

Vrijdag ging ik naar een toneelvoorstelling. De locatie was de rabozaal in de Stadsschouwburg. In die zaal zit het publiek op stoelen waar iedereen die groter is dan een klein mens zijn benen verplicht in lotushouding moet vouwen. Toch was dat niet de reden dat er mensen wegliepen: het toneelgezelschap omschrijft zichzelf als makers van confronterend, niet conventioneel theater, een vorm die sommige kijkers wat teveel werd. Ikzelf vond het leuk, de besmuiktheid waarmee de weglopers de zaal verlieten zei meer over het publiek dan over de voorstelling.
De teksten waren in het Spaans en werden vertaald geprojecteerd op de achterwand van de speelvloer. Het waren vooral monologen. De uitspraken varieerden van raak tot verwonderlijk, het was spijtig dat ik geen opschrijfboekje bij me had. Dus moest ik het van mijn geheugen hebben.
Het aardige aan het geheugen, althans, het mijne, is dat het selectief onthoudt. Ik heb geleerd me er bij neer te leggen, blijkbaar is dat de informatie die ik nodig heb. Hoewel ik me wel afvraag wat de zin is van opgeslagen songteksten en niet ter zake doende roddels over niet bijster interessante personen, maar dat terzijde.
De uitspraak die bleef hangen was: ‘het voordeel aan een idioot zijn is dat je omgeving er last van heeft, jijzelf niet.’ Ik vond het een geruststellend idee dat ik graag een kans wilde geven. De volgende uitspraak die aan mijn hersens bleef kleven ging, hoe toepasselijk, over het wegvallen van het geheugen. In de ogen van de theatermakers is dementie geen einde van een functioneel, gelukkig leven, maar juist het begin van een nieuwe, frisse vorm. Wanneer iedereen dat gewoon zou accepteren dan zou het verdriet er snel af zijn.
Ook dat vond ik een geruststellend idee. Toen ik het echter toetste bij een vriendin, reageerde die als een leeuw op een vegetarische maaltijd. Misschien was zij bevooroordeeld gezien haar eigen hoge leeftijd, maar de verontwaardiging was die van een jong mens. ‘Als je dat gelooft ben je een idioot’, zei ze. Daarmee viel ook de eerste herinnerde uitspraak van de toneelmakers om: niet alleen mijn omgeving had last van die conclusie , mijzelf deed dat oordeel nog het meeste zeer.