Stoer

De zwerver stond voor de winkeldeur. Ik neem aan dat het een zwerver was, mensen met woonruimte sjouwen over het algemeen geen met oude spullen volgestouwde winkelwagens mee. Zijn winkelwagen blokkeerde de uitgang van de net geopende Gaastrawinkel in de van Baerlestraat. Een hoogblonde vrouw, het haar opgedraaid in een modieuze en zeer ingewikkelde knot, stond in de deuropening. Onder de winkelwagen zag ik haar benen. Ze waren gehuld in het soort kaplaars dat tegenwoordig onder de noemer ‘stoere mode’ verkocht wordt. De vrouw zag er niet uit alsof ze met regelmaat urenlang door de regen in een blubberig bos liep.Ze paste goed bij de etalage van Gaastra, een winkel die van oorsprong voor zeilers bedoeld is, maar nu, aldus de eigenaar, meer gericht is op mensen ‘die een sportieve, stoere uitstraling verlangen.’ Zo’n uitspraak verwart mij. Stoer dan wel sportief gaat over gedrag, het heeft weinig met het uiterlijk te maken. Ik herinner mij een televisieruzie tussen Adriaan van Dis en Willem Oltmans, jaren geleden. De volgende dag luidde het commentaar in een krant: ‘Van Dis doet chique, Oltmans is het.’ Aan dat verschil denk ik wanneer ik lieve vrouwen met grove werklaarzen en eelt-loze, blanke handjes stoer op weg zie gaan naar hun zittende baan. De vrouw met knot keek verlangend naar haar landcruiser achter de blokkerende winkelwagen. Ook de auto zag er niet uit alsof de functionaliteit ervan naar waarde benut werd. ‘Kunt u alstublieft even opzij gaan?’, vroeg ze met hoog stemgeluid aan de zwerver. Hij liet zijn blik over haar verschijning glijden, hij nam er de tijd voor. Vooral haar laarzen genoten zijn aandacht. Zelf droeg hij gympen met gaten in de neuzen. De eerste spat regen sloeg naast hem op de stoeptegels. Hij deed zijn mond open, even dacht ik dat hij wilde voorstellen van schoenen te ruilen. Maar hij zweeg en bekeek haar opnieuw aandachtig van boven tot onder. ‘Dat is onbeleefd!’, zei de vrouw. De zwerver deed eindelijk zijn mond open. ‘Fuck you!’, zei hij. Het klonk grommend. Even leek de vrouw sprakeloos, toen hernam ze zich. ‘Doe het zelf!’, zei ze. Dat vond ik dan wel weer stoer.