Egoïstisch water

In het bos waar ik vaak kom staat een eik. Die eik is ziek. Dat zeggen tenminste de mannen die ik er omheen zie staan, op een slordige maandagmorgen. Ze hebben oranje hesjes aan, de mannen. Op hun ruggen staat de naam van het bedrijf waar ze voor werken; een groenbedrijf dat leven schenkt en leven neemt. Dat zegt althans de voorman wanneer ik hem vraag waarom er zoveel mannen om slechts één boom heen hangen. ‘Leven geven en leven nemen,’ hij herkauwt de woorden als een ezel een droge bos stro.
De eik is ziek. Ook volgens de voorman. Ik neem ze op, hem en de eik. De eik zie er het gezondst uit. Maar uiterlijke schijn is hetzelfde als bedrog, dat laat zich maar weer aanzien, de afgelopen dagen waarin ik goed uitziende mensen in kranten hoor zeggen dat ze ten dode zijn opgeschreven vanwege een ongeneeslijke ziekte. De meeste van die mensen zijn berustend, ze reppen zelfs over nieuwsgierigheid naar het sterven, een ervaring die je maar een keer meemaakt en nooit kunt delen. Dat maakt het an sich al interessant. Tot zover de positieve kant van de berichtgeving.
Ik lees die stukken met tranen in de ogen. Net als rouwadvertenties overigens, ook daar word ik overdreven emotioneel van. Iemand verweet mij dat zulk verdriet nooit om de ander gaat, nee, zelfs niet over mededogen. Het zou slechts projectie zijn van eigen treurnis, van persoonlijk, onverwerkt verdriet. Egoïstisch water, zo kun je de waterlanders ook noemen.
Ik ben erbij wanneer de eik omgaat. Het heeft uren gekost de lijnen te leggen, de wortels te kappen, de stam in te zagen. Als een verdwaasde reus laat de eik het zich welgevallen. Ook de elfenbanken rond zijn stam zijn zich nog van geen kwaad bewust. Zij laten de kreten van de opgewonden hesjesmannen aan zich voorbijgaan, net als de eik hebben zij geen weet van het principe van de voorman.
De eik valt met krakend protest. Zeven mannen schreeuwen hun triomf de lucht in. In de auto trek in mijn laarzen en sokken uit. Ik kijk naar mijn tenen. Als ik die met de eik-wortels vergelijk is er maar een klein rukje nodig om mij te vellen.